Topbanner http://www.thijsvanvalkengoed.nl

Webloggen of We bloggen? Olympische overpeinzingen van een ouder.

Je weblog bijhouden, vroeger hield je een dagboek bij. Maar dat kreeg niet iedereen te lezen. Nu kom je van alles te weten, niet alleen via weblogs, maar ook via internet. Ieder nieuwtje uit Peking rolt via het ANP je huiskamer binnen. Of je dat nu wilt of niet. De koppen dekken vaak niet eens de lading. Als er maar hits gescoord worden.

Tja, even over de Olympische Spelen. En dan met name over het zwemmen. Nou ja, "even" over het zwemmen, ik kan er een boek over schrijven zo langzamerhand. Misschien moet ik dat ook maar eens doen. De plakboeken van Jolijn en Thijs bieden een schat aan informatie. Ook van de Spelen van Athene en wat daarover allemaal in de pers is verschenen... Weblogs bestonden nog niet, snelle internetnieuwtjes idem dito. Toen kon ik er niet bij zijn, medische behandelingen verstoorden het sportfeest. Pa en dochter waren ook niet aanwezig. Thijs moest het bij zijn eerste OS zonder familie doen.

Nu zijn het zijn tweede OS. Ook Jolijn plaatste zich. Twee kinderen naar de Spelen, uniek! Dus in maart achter kaartjes aan. Eerst de reis boeken en betalen, dan maar afwachten, dat was het credo van ATP en sportbond. Nou, daar vonden we onze spaarcenten toch te kostbaar voor. En dat geldt ook voor het vriendinnetje van zoonlief. Dus twee Van Valkengoedjes, die het zonder hun voornaamste fans moesten doen in Peking. En ook al zonder hun eigen coach. Gelukkig werd die prima vervangen, dat was een hele troost!

Maar, wat zagen we vorige week, lege stoeltjes... Vervolgens kwamen er berichten dat er ineens wel kaartjes waren, vreselijk was dat! Veel meer hoef ik er niet over kwijt, een andere ouder heeft het al heel fraai beschreven. Op een weblog nota bene, maar wel handig voor mij in dit geval.

Na het balen, dat we bij de EK in eigen land ergens helemaal bovenin zaten bij de slotestafettes en J&T amper zagen - een verzoek via Thijs bij de ploegleiding mocht niet baten – kan ik het woord kaartje niet meer horen... Dus J&T, stuur een ansicht uit Peking en zeker geen kaartje.

Trouwens, wie zijn eigenlijk de grootste sponsoren en verdienen mooie plaatsjes? Juist, de ouders! Al zo’n jaartje of twaalf is Thijs lid van nationale selecties. Keer twee, er zwemt immers nog een kind, dat maakt een kwart eeuw “sponsorship”. Welke sponsor is ook zo trouw? Inderdaad, alle andere ouders! Zonder trouwe ouders was ook de kopman van onze zwemploeg niet zo ver gekomen, om maar eens een voorbeeld te noemen.

Nog iets, dat me van het hart moet. Het ging niet allemaal volgens verwachting met de resultaten van de (zwem)ploeg, dat is duidelijk. Of was het olympische hoop? Nadrukkelijk wil ik in dit verhaal even een lans breken voor anderen, dan alleen beoogd medaillekandidaten. Ook die moeten maar zien om te gaan met teleurstellingen. Of zijn die tranen anders, hebben die een andere waarde?

Alweer handig zo’n weblog. Een van de zwemsters beschrijft teleurstelling over bepaalde zaken na haar prestaties. En terecht. Jolijn en Thijs zijn niet zo van de “webloggerij”. Aanhalen kan ik ze dus niet, wellicht slim van ze. Grapje natuurlijk! Thijs, als maker en beheerder van zijn eigen website, bepaalt overigens of mijn epistel wel of niet geplaatst wordt. Ik wacht gespannen zijn oordeel af.

Laten we wel wezen, of je nou een medaille wint of niet, het wil niets zeggen over de inzet van de sporter. Geloof me, ze trainen zich allemaal het leplazarus. Iedere sporter wil op grote toernooien z’n beste tijd of prestatie op het scorebord zien verschijnen. En, net als in het "echte" leven, er is nu eenmaal verschil tussen dubbeltjes en kwartjes. Hoewel, onder water is het verdraaid slecht te zien...

Als je goed genoeg bent bevonden voor de olympische ploeg (van welke sport dan ook), dan verdien je een beetje respect! Tenzij je er met de pet naar gooit natuurlijk. Of met de badmuts, zo je wilt.

Naast de sponsoring ook alweer een kwart eeuw vreugde en verdriet in de zwemsport. Nogmaals, ik kan er een boek over schrijven. Is misschien in een aantal gevallen zeer verhelderend voor de buitenwereld...

Toch maar aan de weblog dus? Nee, ik bewaar het voor de volgende column. Als m’n olympische zoon dit eerste epistel goedkeurt.

Lelystad, 18 augustus 2008
Yvonne van Valkengoed-Snellink