Topbanner http://www.thijsvanvalkengoed.nl

Waddy, de jonge zeehond

Het volgende verhaal is begin september 2006 geschreven door een vriend, journalist in opleiding

WADDY, DE JONGE ZEEHOND

Er was eens een zeehondje, dat geboren werd vlakbij de Waddenzee. Zijn ouders noemden hem Waddy en ontdekten al snel zijn buitengewone speelsheid.

Waddy wilde ontzettend graag leren wandelen en om hem voor verveling te behoeden, stemden Pa en Ma Zeehond daarmee in. Zeehonden kunnen van nature niet zo snel wandelen, maar door training is daar veel aan te verbeteren. Aanvankelijk was het wandelen voor Waddy gewoon een geweldige vrijetijdsbesteding naast het spelen met vriendjes, het leren zwemmen, duiken, voedsel verzamelen en het leren omgaan met natuurlijke vijanden.

Al snel bleek, dat Waddy voor een zeehondje nogal wat talent bezat om te kunnen wandelen en hij werd dan ook uitgenodigd om bij de Wandelclub te komen trainen. Hij maakte zo snel progressie, dat hij in één van de Grote Wandelploegen terecht kwam. Deze ploegen houden hun wandeltochten op de Waddeneilanden en worden aangestuurd door Haaien, Inktvissen, Roggen en Zeepaardjes. Eens per vier jaar is er een speciale, supergrote Wandeltocht op een eiland ver weg in één van de Wereldzeeën. Ook Waddy mocht als jong zeehondje mee om te kijken of hij over de finish kon komen in de vereiste tijd.

Wat bleek, de vereiste tijd is een subjectief gegeven. Je zou zeggen dat het nogal objectief is, maar toch kunnen Haaien, Inktvissen, Roggen en Zeepaardjes hierover flink van mening verschillen en zelfs ruzie maken. Ook de oorzaken en achtergronden van het tijdsverschil kunnen meer of minder interessante, maar vaak wel heftige discussies opleveren.

Een verschil in taal zal het niet zijn, vissentaal is namelijk universeel. Zou het dan zo zijn, dat het om de macht van de verschillende eilanden gaat? Zouden Haaien, Inktvissen, Roggen en Zeepaardjes trouwens wel allemaal dezelfde belangen hebben? Helaas, er is geen enkel dier in de hele Noordzee, die het ons kan of wil vertellen.

Jonge zeehonden begrijpen hier natuurlijk helemaal niets van, die doen alleen maar hun uiterste best om mee te mogen naar de grote Wandeltocht. Je best doen is vaak niet eens genoeg, je uiterste best doen ook niet. Ze wandelen maar en wandelen maar en wandelen maar. Zo werden er in de loop van de jaren dan ook vele zeehondjes ziek en haakten af.

Waddy zette door, maar kwam zoveel beren op zijn pad tegen, dat hij uiteindelijk totaal in de war raakte. Beren kunnen namelijk erg onvriendelijk zijn voor zeehonden, ze verschalken er soms wel eens eentje, dus het is en blijft oppassen geblazen.

Uiteindelijk bleek, dat de inspanningen van Waddy om met de wereld van beren en bazen om te gaan niet allemaal even effectief waren, waardoor zijn weerstand verzwakte. Hij werd zieker en zieker en moest worden opgenomen in Zeehondenopvanghuis Metafoor, waar de eerste diagnose vooralsnog niet opwekkend is. Misschien zal onze, eens zo enthousiaste Waddy, wel nooit meer wandelen…….

De moraal van dit verhaal: Pas op wat je doet met jonge zeehonden, die goed kunnen wandelen. Het is een uitstervend ras!