Topbanner http://www.thijsvanvalkengoed.nl

Zwemmer Thijs wacht op gevoel

Auteur: Natascha Kayser
Bron: AD

Om zich te kwalificeren voor do WK zwemmen in juli in Montreal moet schoolslagzwemmer Thijs van Valkengoed dit weekeinde op de NK in Amsterdam in de buurt van zijn persoonlijke records komen. Dat zal niet meevallen, maar 'het moet toch ééns goed gaan?'

Voor de wereldkampioenschappen in Barcelona in 2003 rustte hij te lang uit. Voor de Olympische Spelen van vorige zomer was zijn training te zwaar. Maar ondanks twee mislukte toernooien zit schoolslagzwemmer Thijs van Valkengoed (21) niet bij de pakken neer. Integendeel. “Het moet toch ééns goed gaan?”, veronderstelt hij monter.

Van Valkengoed en zijn trainer Fedor Hes weten wat er mis ging. En dus ook hoe het niet moet. “Het is aftasten waar de grenzen liggen” 'vertelt Van Valkengoed. “Daarbij kun je fouten maken. Dat gebeurt nu eenmaal.” De voorbereiding voor de US Open, in december 2003. was goed. Tenminste, afgemeten aan de zeven Nederlandse records die Van Valkengoed binnen tien dagen aanscherpte. Alles ging perfect. Plaatsing voor de Olympische Spelen was een makkie.

Maar de Spelen zelf waren geen succes. Van Valkengoed verzoop bijna letterlijk op de 200 meter schoolslag, terwijl dat zijn beste nummer had moeten zijn. Het was gênant om hem naar de kant te zien krabbelen. “Ik ben nog nooit zo stuk gegaan. Ik zwom zowat met mijn buik op de bodem.”

Achteraf was het allemaal goed verklaarbaar. Een dag na die dramatische 200 meter lag Van Valkengoed met 40 graden koorts in bed. “Dat moet er al ingezeten hebben. Door de adrenaline van zo’n evenement voet je het niet, maar de stress die datzelfde evenement met zich meebrengt, kost veel energie. En dat had ik niet. Ik had zo zwaar getraind, dat ik door mijn reserves heen was. Ik had geen enkele weerstand!”

Tussen de oren zat het ook niet goed. Bij moeder Van Valkengoed was kanker geconstateerd. Ze zat middenin een reeks chemokuren. “Voortdurend weg zijn, van el ene trainingskamp naar het andere, was niet goed. Ik liep me zorgen te maken over mijn moeder, voelde me schuldig dat ik er niet voor haar kon zijn. Als ik in het water lig, heb ik afleiding. Maar juist op trainingskampen heb je in de uren datje niet in het water ligt, heel veel gelegenheid om te piekeren. Ik had erover moeten praten in plaats van het op te kroppen, maar ik wilde anderen niet lastigvallen. Het gevolg was wel dat ik op een gegeven moment zoveel meetorste, dat ik er aan onderdoor ging.”

Scheef liep het afgelopen zomer bij de Olympische Spelen. Met hoge verwachtingen arriveerde Van Valkengoed in Athene, zwaar gedesillusioneerd keerde hij terug. Zowel op de 100 als op de 200 school ging hij ten onder temidden van de grote(re), gespierde jongens. Hoewel: "Ik heb bij mijn olympisch debuut toch maar mooi de halve finale gehaald; dat kunnen er niet zoveel mij nazeggen."

Nu Van Valkengoed weet wat hij verkeerd heeft gedaan, zou het voor de WK wet goed moeten gaan. Maar dan moet hij zich eerst kwalificeren. Tien dagen geleden, op de Swim Cup in Amsterdam, zat bij nog een heel eind van de limiettijd vandaan: bijna twee seconden op de 100 meter en vijf seconden op do 200 meter schoolslag. Dat lijkt een nauwelijks te overbruggen kloof, maar Van Valkengoed is ervan overtuigd dat het goed komt. “Omdat ik altijd veel harder zwem als ik uitgerust ben.”

Het uitrusten taperen, in zwemjargon begon twee weken geleden. Niet dat Van Valkengoed in die periode helemaal niets doet. Het lichaam moet wel geprikkeld worden, maar mag niet te zwaar belast worden. Door precies goed te taperen, komt de vorm.

Vorm heeft Van Valkengoed dit weekeinde absoluut nodig, want om de VVK te halen moet hij zijn persoonlijke records tevens nationale records heel dicht benaderen. “Dat is een gevoel, dat kun je niet oproepen, dat is er ineens. Als het uitblijft, zoals op Spelen, heb je een probleem. Maar ik ben nu veel beter in balans dan toen, dus ik denk dat het gevoel dan ook komt.”

Het is een kwestie van keuzes maken, leerde Van Valkengoed. En soms blijken keuzes, gemaakt uit volle overtuiging, toch niet de goede. Wel is hij er van overtuigd dat hij de juiste keuze heeft gemaakt door te kiezen voor het XLence Swimteam van trainer Fedor Hes boven het vernieuwde TZA. Daar traint nu zijn zus Jolijn; Hes werd na de Spelen aan de kant gezet. Ik voel me goed bij Fedor. En wat TZA bedoelt met een ander idee van topsportbeleving', begrijp ik niet. Het is niet mijn idee van topsport om met tien man in een baan te liggen krioelen. Ik wil niet terug naar een clubcultuur." "Wat de zwemmers in eerste instantie werd verteld door het TZA-bestuur bij terugkomst van de Spelen in september 2004."

Het gaat beter met zijn moeder, maar Van Valkengoed ging niet met zijn ploeggenoten van het Team Hes mee naar Cadiz, drie weken geleden. Hij gebruikte zijn energie liever voor andere dingen. "Vorig jaar heb ik zo zwaar getraind, dat ik door mijn energie heen was. Zelfs thuis was ook rustig. Meestal voer ik het hoogste woord, ben ik hyperactief, maar nu liep ik zelfs rustig de trap op. Dit jaar probeer ik mijn energie beter te verdelen, ik wil niet dat het op is als ik moet pieken."