Topbanner http://www.thijsvanvalkengoed.nl

Eťn Van Valkengoed is geen Van Valkengoed (de Stentor)

Auteur: Jan Pieter Borgmeijer
Bron: de Stentor, 25 juni 2007

LELYSTAD - Een smal reepje water en een trainingsschema op een geplastificeerd velletje papier. Na een roerige tijd bij Top Zwemmen Amsterdam gaan Thijs en Jolijn van Valkengoed thuis in Lelystad met z'n tweeŽn 'back to basics'.

De methode is Spartaans, maar de onderlinge chemie verzacht veel. De snelle tijden komen terug, het plezier en de motivatie zijn dat al. Samen zijn broer en zus simpelweg gelukkig in zwembad De Koploper.

Wat nou als zich toch weer een grote ploeg meldt voor Thijs? Of alleen voor Jolijn? "En die ander hier alleen achterlaten? Dat doen we niet. Of we gaan allebei, of we gaan niet. Twee voor de prijs van ťťn." Duidelijke taal. "Twee handen op ťťn buik", benadrukt Jolijn. Met haar 25 jaar is zij de laatbloeier van de twee. Thijs (23) dook drie jaar geleden al in het olympische water van Athene. De vijf gekleurde ringen op zijn linkerschouder herinneren daaraan. "Ons droomdoel is om met z'n tweeŽn naar Peking te gaan. En die kans zit erin."

Volgend jaar maart al zwemmen ze dichterbij huis hun eerste internationale toernooi samen. De kwalificatie voor het EK in Eindhoven is de beloning voor een gedurfde beslissing aan het eind van een roerige periode. Zwaar overtraind verliet Thijs Amsterdam in augustus vorig jaar. "Een sportieve burnout. Ik was vooral heel vaak heel moe, daar word je niet blijer van. Een lastige periode." Jolijn bleef achter bij de club waar haar broer moest vertrekken en in het huis dat ze samen huurden. Haar prestaties waren goed, maar het plezier was weg bij het team van coach Martin Truijens. "Ze zeggen dat topsport hard is en niet altijd leuk, maar er zijn grenzen. Met plezier zwem je harder dan zonder. Het stak dat mijn broertje thuis in Lelystad zat en ik in Amsterdam." Ook Jolijn keerde terug naar haar kamer in het ouderlijk huis en het water van De Koploper.

Sinds februari duiken ze iedere ochtend voor dag en dauw in het eigen Lelystadse badwater. ís Middags, als ook de recreatieve baantjestrekkers wakker zijn, reserveert het zwembad de buitenste baan voor een tweede training van broer en zus. De geplastificeerde schema's op de kant zijn van Mark Faber, de trainer die ze nog kennen van hun jaren bij zwemclub De Water Kip (DWK) in Barneveld. "Eťn keer in de week komt hij zelf kijken", zegt Thijs. De andere dagen houden ze elkaar scherp. De aanpak werkt. "Nu heb ik de ruimte om gas terug te nemen, geen trainer meer die zegt dat het erbij hoort als ik aangeef dat ik moe ben." Zijn zus knikt tevreden.

Alleen een extra geldschieter zou het plaatje compleet kunnen maken. "We missen nog de financiŽn, maar we hebben de faciliteiten. Eigenlijk gaat het prima zo met z'n tweeŽn."